ดนตรีประกอบภาพยนตร์ ^u^life need music^u^

Good Night, and Good Luck. - หลับฝันดีกับดนตรีแจ๊ส (คืนที่สอง)

2009-05-28T22:36:00.000-07:00

เปิดอัลบั้มด้วย Straighten Up and Fly Right ของ แนท คิง โคล ที่เริ่มด้วยเสียงร้องนุ่มๆ แต่มีพลังของไดแอน รีฟส์ คลอมากับเสียงเปียโนของปีเตอร์ มาร์ติน มาในแบบจังหวะกลางๆ เป็นบัลลาดแจ๊ส ซึ่งก็เป็นธีมหลักและภาพรวมของอัลบั้มชุดนี้ ซึ่งเน้นที่ความสดของทั้งเสียงร้องและเสียงเครื่องดนตรี ฟังแล้วได้อารมณ์และความรู้สึกของบรรยากาศเก่าๆ แบบเดียวกับความรู้สึกที่อยู่ในหนัง
ถ้าจะบอกว่าเสียงร้องของ ไดแอน รีฟส์ คือจุดศูนย์รวมของอัลบั้มชุดนี้ก็คงจะไม่ผิด เพราะความสามารถและเสน่ห์ในเสียงร้องของรีฟส์ช่วยให้ดนตรีแจ็สที่ดูเรียบง่าย กลายเป็นเพลงที่มีเสน่ห์และน่าฟังได้อย่างยอดเยี่ยม ด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูนุ่มนวล ผ่อนคลาย แฝงด้วยความสนุก เจือด้วยความสดใสเล็กๆ ซึ่งถูกร้องออกมาได้อย่างเข้มแข็ง มีพลัง มั่นใจและชัดเจน ทำให้ทุกเพลงในอัลบั้มชุดนี้ คืองานเพลงแจ๊สดีๆ ที่น่าฟัง ที่ทั้งสอดรับกับตัวหนัง และยอดเยี่ยมสำหรับการเปิดฟังในช่วงเวลาปกติ
I've Got My Eyes on You งานเก่าของ โคล พอร์เตอร์ เพลงที่เราได้เห็นเธอร้องในภาพยนตร์ ละเมียดไปกับเสียงร้องของรีฟส์และเคลิ้มไปกับเสียงเทเนอร์แซกของแมทท์ คาทินกับ ซึ่งต่อยอดความรู้สึกด้วยแทรคต่อมา Gotta Be This or That ที่เสียงแซกของคาทินกับมีบทบาทเพิ่มมากขึ้น
Too Close for Comfort และ Pick Yourself Up คือสองเพลงที่มาพร้อมกับลีลาและจังหวะของดนตรีลาติน โดยที่เพลงแรกจะเด่นในเรื่องของจังหวะทั้งตัวกลองและเสียงเบสที่เล่นกันออกมาได้อย่างสนุกสนานและมีสีสัน ขณะที่เพลงหลังเรียกว่าทั้งลีลาและลูกเล่นต่างๆ ที่อยู่ในเพลง ต่างก็บรรเลงในสไตล์ลาตินแจ๊สกันอย่างเต็มที่ ไม่เว้นแม้กระทั้งเสียงร้องของ ไดแอน รีฟส์ และที่เด่นมากๆ อีกอย่างในเพลงนี้ก็คือเสียงแซกที่ช่วยดึงเสน่ห์ของดนตรีลาตินแจ๊สให้กับเพลงนี้ได้อย่างสนุก ยกใจให้ไปเลยสำหรับเพลงนี้
ขณะที่ Solitudeของ ดุค เอลลิงตัน และ How High the Moon ก็เป็นบัลลาดแจ๊สช้าๆ ที่ชวนให้ปล่อยใจเคลิ้บเคลิ้มไปกับความงดงามของเสียงร้อง และอารมณ์นุ่มนวลของเสียงดนตรี เช่นเดียวกับ Pretend, Into Each Life Some Rain Must Fall และ There'll Be Another Spring ที่ให้อารมณ์ไพเราะ นุ่มนวล ด้วยการร้องในน้ำเสียงที่อ่อนหวาน แต่ว่าแข็งแรงในการออกเสียงคำร้องของ ไดแอน รีฟส์ ทำบทเพลงเหล่านี้แทรกซึมและเข้าถึงความรู้สึกในการฟังเพลงได้เป็นอย่างดี
You're Driving Me Crazy เพลงจังหวะสวิงที่เน้นความสนุกสนาน ซึ่งบรรดาเครื่องดนตรีแต่ละชิ้น ต่างก็บรรเลงกันอย่างสนุกคึกคัก เช่นเดียว TV Is the Thing This Year อีกหนึ่งเพลงสนุกที่เนื้อหาน่าจะใกล้เคียงกับตัวหนังมากที่สุด
ส่วน When I Fall in Love เพลงบรรเลงเพลงเดียวที่อยู่ในอัลบั้ม ซึ่งเราได้ยินกันเป็นเพลงแรกในหนังตอนต้นเรื่อง เสียงแซกโซโฟนถูกใช้เป็นพระเอกเต็มตัว ออกมาเป็นบัลลาดแจ๊สที่ออกหม่นๆ แต่ก็ฟังลื่นไหล พาเคลิ้มไปได้ไม่รู้ตัว
ยกให้เป็นหนึ่งในอัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยม และน่าสนใจ ยิ่งถ้ากับใครที่หลงใหลในเพลงแจ๊ส ซึ่งแม้จะหยิบมาเปิดฟังในช่วงเวลาธรรมดา โดยที่ไม่สนใจอะไรเกี่ยวกับตัวหนัง อัลบั้มชุดนี้ก็ยังคงเป็นอัลบั้มเพลงแจ๊สที่ยอดเยี่ยมมากที่สุดอัลบั้มหนึ่ง ขอให้ทุกๆ คนมีความสุขกับการฟังอัลบั้มชุดนี้ Good Night, and Good Luck

Good Night, and Good Luck. - หลับฝันดีกับดนตรีแจ๊ส (คืนแรก)

2009-05-28T22:28:00.000-07:00

ไดแอน รีฟส์ นักร้องสาวในแนวแจ๊ส ที่จัดได้ว่าเป็นแถวหน้าคนหนึ่งของวงการเพลงแจ๊สในยุคปัจจุบัน หลังจากที่สามารถสร้างปรากฎการณ์ด้วยการคว้ารางวัลแกรมมี่ อวอร์ด ในสาขา Best Jazz Vocal Performance ได้ถึง 3 ครั้งติดต่อกัน ไล่ตั้งแต่อัลบั้ม In the Moment ในปี 2001, The Calling 2002 และ A Little Moonlight ปี 2003 ซึ่งทำให้ ไดแอน รีฟส์ กลายเป็นนักร้องเพียงคนเดียวที่สามารถชนะรางวัลแกรมมี่ได้ถึง 3 ปีซ้อน ก่อนที่จะมาคว้าตัวที่ 4 ในปี 2006 กับอัลบั้มซาวด์แทรคของหนังเรื่อง Good Night, and Good Luck. อัลบั้มที่เรากำลังจะพูดถึงกันในสัปดาห์นี้
Good Night, and Good Luck. ผลงานการกำกับภาพยนตร์เรื่องที่สองของพระเอกหนุ่ม จอร์จ คลูนีย์ ที่เล่าเรื่องการทำงานของสื่อมวลชน ที่ต้องต่อสู้กับอำนาจของรัฐบาล โดยอิงมาจากเรื่องจริงที่เกิดขึ้นในอเมริกาช่วงยุค 1950 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่กำลังเกิดปัญหาเรื่องคอมมิวนิสต์อย่างรุนแรง ทำให้วุฒิสมาชิก โจเซฟ แมคคาร์ธี คิดหาประโยชน์กับภาวะดังกล่าว ด้วยการป่าวประกาศยัดเยียดความเป็นคอมมิวนิสต์ให้กับบุคคลต่างๆ ทั้งๆ ที่ไม่มีหลักฐานใดๆ มายืนยัน ซึ่งสิ่งเดียวที่จะใช้ตอบโต้กับวิธีการของ โจเซฟ แมคคาร์ธี ได้ก็คือ สื่อมวลชน ซึ่งก็ได้แก่ เอ็ดเวิร์ด อาร์. เมอร์โรว์ ผู้ประกาศข่าวทางสถานีโทรทัศน์ ซีบีเอส. ที่เลือกหยิบเอาเรื่องความไม่ชอบทำและพฤติกรรมที่น่ารังเกียจของโจเซฟ แมคคาร์ธี มาเป็นประเด็นร้อนในรายการข่าวที่มีชื่อว่า "See It Now" จนในที่สุดก็กลายเป็นการต่อสู้ และตอบโต้กันไปมาผ่านสื่อ ซึ่งทุกครั้งก่อนที่จะจบรายการ เอ็ดเวิร์ด อาร์. เมอร์โรว์ จะต้องฝากประโยคทิ้งท้ายว่า Good Night, and Good Luck. เอาไว้ด้วยเสมอ
หนังมีชื่อเข้าชิงออสการ์เมื่อคราวที่แล้ว ตอนปี 2006 ถึง 6 รางวัล ซึ่งนับรวมรางวัลใหญ่ๆ อย่างภาพยนตร์ยอดเยี่ยมและตัว จอร์จ คลูนีย์ ก็มีชื่อในฐานะผู้กำกับยอดเยี่ยม แต่ว่าสุดท้ายก็ได้แต่แห้วกระป๋องไปรับประทาน ไม่ได้ออสการ์ติดไม้ติดมือกลับบ้านมาสักตัว
ใครที่ได้ดูหนังเรื่องนี้แล้วจะรู้ว่า หนังทำออกมาเป็นภาพขาวดำ เหมือนจะตั้งใจให้ออกมาเป็นงานสารคดีเชิงประวัติศาสตร์ ซึ่งนอกจากจะทำให้ดูเก่าตามช่วงเวลาที่อยู่ในหนังแล้ว หนังยังค่อนข้างมีอารมณ์ขึงขังจริงจัง แถมยังเป็นหนังที่เน้นกันที่การพูด พูด พูด แล้วก็พูด ซึ่งทั้งหมดทำให้ภาพของหนังออกมาน่าจะเป็นงานที่ จริงจัง ดูยาก และน่าจะไม่สนุก แต่หนังก็หาทางออกให้กับสภาวะดังกล่าวได้อย่างยอดเยี่ยม ด้วยการสลับขั้นเรื่องราวหนักๆ และบทพูดยาวๆ ในหนัง ด้วยดนตรีแจ๊สของกลุ่มศิลปิน ที่เดาว่าน่าจะมาอัดเสียงหรือบันทึกการแสดงอยู่ที่อีกห้องส่งหนึ่งของสถานี ซีบีเอส. ในช่วงเวลาเดียวกับที่กำลังถ่ายทอดสดรายการ "See It Now" ของ เอ็ดเวิร์ด อาร์. เมอร์โรว์ ซึ่งวงดนตรีแจ๊สที่ว่ามีนักร้องนำเป็นสาวผิวสีหุ่นท้วมๆ กำลังดีที่ชื่อ ไดแอน รีฟส์
นอกจาก ไดแอน รีฟส์ จะมาปรากฏตัวในหนังพร้อมกับเสียงร้องของเธอแล้ว นักดนตรีคนอื่นๆ ที่มารวมเล่นดนตรีในฉากดังกล่าว ก็ล้วนแล้วแต่เป็นนักดนตรีตัวจริงเสียงจริงที่เล่นดนตรีในอัลบั้มซาวด์แทรคชุดนี้ ไล่ตั้งแต่มือเปียโน ปีเตอร์ มาร์ติน ที่เคยทำดนตรีประกอบให้กับหนังอังกฤษเรื่อง Hope and Glory (1987) ของผู้กำกับ จอห์น บัวร์แมน, คริสตอฟ ลูที มือเบส, เจฟฟ์ แฮมมิลตัน มือกลอง และแมทท์ คาทินกับ มืออัลโตแซก ซึ่งทั้งหมดมาช่วยกันเนรมิตบทเพลงแจ๊สสุดไฟราะที่เคยถูกบันทึกเสียงเอาไว้ในช่วงยุค 50 ซึ่งส่วนหนึ่งมาจากการเลือกสรรของตัว จอร์จ คลูนีย์ เอง โดยที่ตัวเขาเองก็เอาไอเดียมาจากคุณป้าโรสแมรี คลูนีย์ ที่เคยเป็นนักร้องชื่อดัง เสียงดี ในช่วงเวลาใกล้เคียงกับในหนัง ซึ่งในเวลานั้นก็ถือได้ว่าคุณป้าโรสแมรีเป็นนักร้องหญิงในแนวป็อป - แจ๊สที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งของวงการ และถือว่าเป็นศิลปินคนแรกๆ ที่ได้บันทึกเสียงร้องลงในเพลง Sway เวอร์ชันของ ดีน มาร์ติน

Outkast - Idlewild

2009-05-28T04:27:00.000-07:00

อัลบั้มนี้เป็นทั้งงานชุดใหม่ลำดับที่ 6 ของสองคู่หูฮิปฮอปดีกรีรางวัลแกรมมี่อย่าง อังตวน แพตตัน หรือ "บิ๊ก บอย" กับ อังเดร เบนจามิน หรือ "อังเดร 3000" ในนาม Outkast และอัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์ที่ทั้งสองหนุ่มรับบทนำรวมกันเป็นครั้งแรก ที่ถึงแม้จะแตกต่างที่ลักษณะงานแต่ก็มาพร้อมตราฐานเดียวกันภายใต้ชื่อ Idlewild
Idlewild เป็นหนังย้อนยุค เรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นในช่วงปี 1930 ที่เมือง Idlewild เรื่องของเพื่อนสนิทสองคน (แพตตัน และ เบนจามิน) ที่แม้จะมีชีวิตที่แตกต่างกัน แต่ทั้งคู่ต่างก็มีความฝันและความสุขอยู่กับเสียงดนตรี ซึ่งนอกจากสองคู่หูจะกอดคอขอเป็นพระเอกคู่กันเป็นครั้งแรกแล้ว อีกหนึ่งบุคคลสำคัญที่เป็นคนพลักดันไอเดียบรรเจิดของสองหนุ่มฮิปฮอปให้กลายมาเป็นภาพเคลื่อนไหวในโรงภาพยนตร์ก็คือ ไบรอัน บาร์เบอร์ ผู้กำกับคู่บุญ ที่มารับหน้าที่ทั้งกำกับและเขียนบทให้กับหนังเรื่อง หลังจากที่เคยร่วมงานกำกับมิวสิควิดีโอให้ในเพลงของ Outkast จากอัลบั้มก่อนหน้านี้อย่างเพลง Roses และ Hey Ya! นอกจากนี้คุณบาร์เบอร์ยังเคยเนรมิตเพลงเป็นภาพให้กับศิลปินดังคนอื่นๆ ทั้ง คริสตินา อากีเลรา และ Destiny's Child
สำหรับคนที่ติดตามงานเพลงของ Outkast มาตลอดตั้งแต่เริ่มเข้าวงการใหม่ๆ จะรู้ว่างานเพลงของพวกเขามีพัฒนาการ ปรับเปลี่ยน และแปลกใหม่จากของเดิมอยู่ตลอด เริ่มตั้งแต่อัลบั้มแรก Southernplayalisticadillacmuzik ที่ฉีกภาพของดนตรีแนว "Southern hip hop" แบบเดิมๆ ที่มักจะมีภาพของความรุนแรง การแร๊พที่ค่อนข้างหนักหน่วง และภาพลักษณ์แบบแก๊งสเตอร์ (ดูตัวอย่างได้จากหนังที่เกี่ยวข้องกับดนตรี Southern hip hop เรื่อง Hustle & Flow (2005) ที่เราเคยแนะนำเพลงประกอบของหนังไปแล้ว) ซึ่ง Outkast เลือกที่จะเสนอดนตรีของพวกเขาให้แตกต่างออกไป ลดความหนัก ใส่ความสนุก เสริมเมโลดี้ของดนตรีแนวอื่นเข้าไป ทั้ง ป็อป ฟังก์ แจ๊ส ซึ่งนั้นทำให้งานเพลงของ Outkast โดดเด่นและเป็นที่ชื่นชอบของทั้งนักฟังเพลงและนักวิจารณ์ในเวลาอันรวดเร็ว
หลังจากความสำเร็จที่ได้รับมาอย่างมากมายมหาศาลจากอัลบั้มก่อนหน้านี้อย่าง Speakerboxxx / The Love Below อัลบั้มคู่ที่ทั้งสองคนแยกกันดูแลคนละแผ่น ยืนยันด้วยยอดขายถล่มทลายกว่า 10 ล้านก๊อปปี้ทั่วโลก แถมยังคว้า 3 รางวัลแกรมมี่อวอดส์ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือรางวัลใหญ่อย่าง Album of the Year มาเชิดหน้าชูตาในปี 2004 มีเพลงดังๆ อย่าง The Way You Move กับ Hey Ya! ซึ่งทะยานขึ้นอันดับหนึ่งบิลบอร์ดชาร์ทได้ทั้งสองเพลง ทำให้ชื่อของ Outkast คู่หูฮิปฮอปจากแอตแลนตา, จอร์เจียคู่นี้ เริ่มเป็นที่รู้จักของนักฟังเพลงทั่วไปเพิ่มมากขึ้น ไม่เจาะจงแค่เฉพาะแฟนเพลงฮิปฮอปเพียงอย่างเดียว
แน่นอนว่าความสำเร็จของ Speakerboxxx / The Love Below ย่อมก่อให้เกิดความคาดหวังและความสงสัยว่า อัลบั้มถัดไปของพวกเขาจะออกมารูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร และที่สำคัญคือมันจะดีเด่นได้ดั่งเช่น Speakerboxxx / The Love Below หรือเปล่า
Idlewild คือคำตอบที่ทุกคนอยากจะรู้ แค่แรกเริ่มก็เผยความไม่ธรรมดาให้เห็นด้วยการขยายเรื่องราวไปต่อยอดกันในภาพยนตร์ ซึ่งก็ไม่ต้องแปลกใจ ถ้าหากใครที่ได้ดูทั้งหนังและฟังเพลงทั้งอัลบั้มแล้วพบว่า เพลงส่วนใหญ่แทบไม่ได้ไปปรากฏตัวอยู่ในหนัง เพราะอย่างที่บอกว่าหนังเป็นเพียงแค่ส่วนเสริมความคิดและอารมณ์ที่ยังเหลือค้างมาจากตัวอัลบั้มเพลงเท่านั้น
ดนตรีใน Idlewild คือดนตรีฮิปฮอปที่มีส่วนผสมของดนตรีอเมริกันหลายๆ แบบคละเค้ากันอยู่ ไล่ตั้งแต่ บลูส์ โซล อาร์แอนด์บี แจ๊ส และบิ๊กแบนด์ เริ่มด้วยซิงเกิลแรก Mighty 'O' เพลงแร๊พที่ติดสำเนียงเก่าๆ เน้นความคึกคักกระฉับกระเฉง ซึ่งดูไม่หวือหวาเหมือนกับซิงเกิลที่ผ่านๆ มาของ Outkast แต่เพลงนี้เป็นเพียงแค่เพลงที่ส่งมาแนะนำอัลบั้มใหม่กับแฟนเพลงเท่านั้น ซึ่งของจริงก็คือเพลงที่ตามออกมาหลังจากนี้
Morris Brown และ Idlewild Blue (Don't Chu Worry Bout Me) คือสองเพลงที่ บิ๊ก บอย และ อังเดร แยกกันเป็นเจ้าของคนละเพลง แบบเดียวกับตอนที่ทำ The Way You Move กับ Hey Ya! ในอัลบั้มก่อน ซึ่ง Morris Brown ของ บิ๊ก บอย คือเพลงที่ทำออกมาเพื่อเอาใจแฟนเพลงที่ปลื้มงานแบบเดียวกับ The Way You Move ด้วยเฉพาะ ทั้งจังหวะเพลง ลีลา ลูกเล่นต่างๆ ทำออกมาได้อย่างน่ารักสดใส ซึ่งทั้งหมดนี้นี่แหละที่เป็นเสน่ห์ของฮิปฮอปในแบบ Outkast ซึ่งคำว่า Morris Brown มาจากชื่อ Morris Brown College ที่ตั้งอยู่ในแอตแลนตา โดยในเพลงยังมีการให้วงดุริยางค์ของโรงเรียนมาร่วมบรรเลงด้วยอีกต่างหาก
ส่วน Idlewild Blue (Don't Chu Worry Bout Me) ของ อังเดร โดดเด่นตรงที่การนำเอกลักษณ์ของดนตรีบูลส์เข้ามาผสมได้อย่างลงตัว ทั้งเสียงริฟฟ์กีตาร์อะคูสติกในท่อนอินโทร เสียงฮาร์โมนิกาหรือหีบเพลงปาก ที่เป็นเครื่องดนตรีสำคัญอีกอย่างของนักดนตรี
When I Look in Your Eyes เพลงที่ถูกใช้ในหนังช่วงเอนด์ เครดิต ดนตรีบิ๊ก แบนด์เพราะๆ ที่ อังเดร ทั้งร้องและเล่นเปียโนให้กับเพลงนี้ ย้ำให้เห็นถึงความสามารถด้านดนตรีที่หลากหลายของหนุ่มคนนี้
ทั้งตัวหนังและอัลบั้ม Idlewild อาจจะไม่ประสบความสำเร็จและถูกพูดถึงมากมายอะไรนัก แต่ก็ใช่ว่ามันจะต้องถูกมองข้ามและปล่อยให้ลืมผ่านไปเฉยๆ ทั้ง อังตวน แพตตัน และ อังเดร เบนจามิน แห่ง Outkast ยังคงสร้างสรรค์สิ่งวิเศษให้กับแฟนๆ และในฐานะหนึ่งคนที่ปราบปลื้มงานของพวกเขา เชื่อมั่นแบบสุดๆ ว่า ทั้งคู่จะยังไม่หยุดพัฒนางานเพลง รวมถึงงานแสดงของตัวเองเพียงแค่นี้แน่นอน

Music and Lyrics - เพราะเนื้อร้องกับทำนองเป็นของคู่กัน

2009-05-28T03:50:00.000-07:00

อเล็กซ์ เฟลทเชอร์ (ฮิวห์ แกรนท์) ป๊อปสตาร์ผู้ซึ่งโด่งดังมากๆ ในยุค 80 สมัยที่เขาร่วมวงกับเพื่อนๆ โดยใช้ชื่อวงว่า PoP! (ฟังดูเป็นชื่อที่สิ้นคิดมากๆ สำหรับชื่อวงดนตรี) ในขณะที่เพื่อนนักร้องร่วมวงอีกคนได้ดีมีชื่อเสียง ตัวเฟลทเชอร์กลับต้องเฝ้าไขว่คว้าหาโอกาสที่จะกลับมาประสบความสำเร็จอีกครั้งในวงการเพลงยุคปัจจุบัน ในค่ำคืนที่มืดมิด ลองมองไปบนท้องฟ้าใช่ว่าจะไร้ซึ่งแสงจากดวงดาว เมื่อเขาได้พบกลับโอกาสครั้งสำคัญในการได้กลับมามีชื่อเสียงในวงการเพลงอีกครั้ง นั้นคือการได้ร่วมร้องเพลงคู่กับราชินีเพลงป็อปของพ.ศ.นี้ คอร่า คอร์แมน (เฮลีย์ เบนเน็ทท์) ที่ได้รับการยกย่องว่าเธอยอดเยี่ยมซะยิ่งกว่า บริทนีย์ สเปียร์ รวมกับ คริสตินา อากีเรลา ซะอีก ซึ่งเงื่อนไขเดียวที่จะทำให้เฟลทเชอร์ได้รับโอกาสครั้งนี้ก็คือ เขาต้องแต่เพลงใหม่ขึ้นมาหนึ่งเพลง ซึ่งมันต้องเป็นเพลงที่ยอดเยี่ยมมากๆ โดยเฉพาะในความรู้สึกของคอร์แมน และคนที่เข้ามาร่วมแต่งเพลงให้กับเฟลทเชอร์แบบไม่คาดคิดก็คือ คนดูแลต้นไม้ โซฟี ฟิชเชอร์ (ดรู แบรีมอร์) ที่เป็นคนสร้างสรรค์เนื้อร้องสุดอัศจรรย์ให้กับทำนองของเฟลทเชอร์
นี่คือเรื่องราวทั้งหมดที่นำไปสู่เพลง Way Back into Love เพลงที่เชื่อว่าน่าจะมีหลายคนที่ชอบ เพลงบัลลาดเพราะๆ ที่ได้ความน่ารักของสองนักแสดงเป็นตัวช่วยสำคัญ ซึ่งถือเป็นการประกบคู่ที่น่าสนใจมากๆ เพราะทั้ง ฮิวห์ แกรนท์ และ ดรู แบรีมอร์ ต่างก็เป็นหัวแถวของหนังแนวโรแมนติกคอมิดี้ด้วยกันทั้งคู่ การมาแสดงร่วมกันของทั้งคู่ย่อมทำให้หนังเรื่องนี้ดีกรีความน่าดูพุ่งขึ้นถึงขีดสุด
สำหรับอัลบั้มเพลงประกอบของ Music and Lyrics ก็ไม่มีอะไรสลับซับซ้อน เพราะทุกเพลงในอัลบั้มนี้ก็คือเพลงที่เราได้ยินจากในหนังนั้นแหละ เพลงเด่นเพลงดังของอัลบั้มก็หนีไม่พ้นเพลง Way Back into Love เพลงที่เป็นเหมือนหัวใจของหนังเรื่องนี้เลยก็ว่าได้ เพราะนอกจากหนังจะโชว์ให้เราเห็นขั้นตอนต่างๆ ตั้งแต่เริ่มต้นคิดไอเดีย เขียนเนื้อเพลงออกมา เอาคำร้องไปใส่ทำนอง ทำดนตรี จนไปถึงขั้นบันทึกเสียง เพลงนี้ยังเป็นเหมือนตัวแทนความรักและความรู้สึกที่มีให้แกกันของพระเอก - นางเอก อเล็กซ์ เฟลทเชอร์กับโซฟี ฟิชเชอร์ คนหนึ่งแต่งเนื้อร้อง ส่วนอีกคนหนึ่งทำดนตรี เมื่อทั้งสองสิ่งนี้มาผสมร่วมกันก็เกิดเป็นหนึ่งบทเพลง ส่วนเพลงนั้นจะเป็นเพลงที่ดีหรือเปล่า ก็ต้องขึ้นอยู่กับว่า เนื้อเพลงนั้นจะเป็นเนื้อเพลงที่มีภาษางดงามและเปี่ยมด้วยความหมายกินใจ ขณะที่ตัวดนตรีและทำนองก็ต้องไพเราะน่าฟัง ท่วงทำนองพริ้วไหวสวยงาม ถ้าหากในเพลงมีคุณสมบัติเหล่านี้ บทเพลงนั้นย่อมมีสิทธิได้รับคำนิยามว่า "เพลงที่ดี" แน่นอน
สำหรับเนื้อเพลงของเพลง Way Back into Love ที่นอกจากจะถึงเรื่องของความรักแล้ว ตัวเพลงยังแอบเผื่อใจไปถึงเรื่องราวชีวิตของทั้งตัวอเล็กซ์ เฟลทเชอร์และโซฟี ฟิชเชอร์ด้วย เพราะคนดูจะได้รับรู้ว่าชีวิตของทั้งคู่เหมือนกับยังคงยึดติดอยู่กับอดีต ทั้งๆ ที่ความจริงการจมอยู่กับเรื่องราวในวันเก่าๆ ของทั้งคู่ไม่ได้ช่วยทำอะไรให้ดีขึ้นเลย ทั้งตัวเฟลทเชอร์ที่ยังคงติดอยู่กับความสำเร็จเก่าๆ เมื่อตอนที่ดังสุดๆ ในยุค 80 ซึ่งแม้มันจะทำให้เขายังคงมีงานและยังมีแฟนรุ่นเดิมมาคอยตามกรี๊ดเวลาดูเขาเล่นคอนเสิร์ต แต่ว่ามันก็แค่นั้น มันเหมือนว่าเขาไม่เคยได้เดินไปข้างหน้า มันคล้ายกับว่าเขายังคงหลบอยู่ในเงาของตัวเอง ขณะที่ฟิชเชอร์ก็ตกอยู่ในความทุกข์จากความรัก ทำให้เธอดูเหมือนคนขาดความมั่นใจ เนื่องจากเธอถูกคนที่เธอรักมากที่สุดหักหลัง แถมยังพูดจาหักล้างน้ำใจเธออีกต่างหาก การที่ทั้งคู่ร่วมกันแต่งเพลง Way Back into Love จึงเป็นเสมือนการที่ทั้งคู่ช่วยกันเปิดหัวใจและมุมมองความรู้สึกของกันและกัน กล้าที่จะเผชิญและยอมรับกับความเป็นจริง ซึ่งสิ่งที่เป็นตัวจักรสำคัญ ในการผลักดัน เปลี่ยนแปลงทัศนคติและมุมมองใหม่ให้กับชีวิตของทั้งคู่ก็คือ "เสียงเพลง"
ซึ่งสิ่งสำคัญที่อยู่ในบทเพลงอีกทีก็คือ "ความรัก" เพราะถ้าทั้งสองคนไม่ใส่ความรักลงในบทเพลง ต่อให้เก่งกาจหรือมีความรู้ความเข้าใจในวิธีการแต่งเพลงมากสักแค่ไหน แต่ถ้าขาดความรักไปละก็ ยังไง Way Back into Love ก็คงจะไม่มีทางออกมาไพเราะน่าฟังได้แน่ๆ เผลอๆ ตัวเพลงอาจจะไม่สามารถแต่งออกมาจนเสร็จสมบูรณ์ก็ได้
ในอัลบั้มก็จะมี Way Back into Love ให้ฟังทั้งสองแบบ คือแบบที่ ฮิวห์ แกรนท์ร้องคู่กับดรู แบรีมอร์ กับอีกเวอร์ชั่นที่เป็นฮิวห์ แกรนท์ร้องคู่กับเฮลีย์ เบนเน็ทท์ในบทคอร่า คอร์แมนที่ร้องบนเวทีคอนเสิร์ตช่วงท้ายๆ ของหนัง ซึ่งทั้งสองแบบก็ไม่ได้แตกต่างอะไรกันมาก ถือว่าเป็นการตัดสินใจที่ดีมากๆ ที่ไม่เลือกใส่เวอร์ชั่นแดนซ์แบบที่น้องคอร่า คอร์แมนแกแต่งขึ้นมาใหม่ตอนแรก เพราะแค่ฟังในหนังก็สยองเหลือเกินแล้ว
อีกเพลงที่ใครที่ได้ดูหนังแล้วต้องจำติดตาติดใจแน่ก็คือ Pop! Goes My Heart ที่เป็นเพลงไตเติลเปิดเรื่อง ซึ่งในหนังบอกว่าเป็นเพลงดังยอดฮิตของวง PoP! สรรพคุณความดีความชอบเพียบ แค่ฟังดนตรีก็ได้ยินความเป็น 80 ออกมาชัดเจน โดยเฉพาะพวกเสียงดนตรีสังเคาะห์ที่เพิ่งจะเริ่มฮิตกันใหม่ๆ เมื่อสมัยนั้น ยิ่งถ้าเห็นภาพมิวสิควิดีโอในหนังก็จะยิ่งได้อารมณ์มากๆ ทั้งท่าเต้น การแต่งตัว ทรงผม ดูทีไรก็อดขำไม่ได้ ต้องบอกว่าเสน่ห์ของฮิวห์ แกรนท์มีประโยชน์มากๆ สำหรับเพลงนี้

Original Soundtrack: "Music and Lyrics - Way Back into Love"

Original Soundtrack: "Music and Lyrics - Pop! Goes My Heart"

Sweeney Todd The Demon Barber Of Fleet Street - เพลงแค้นแสนรัก (ภาคจบ)

2009-05-28T02:17:00.000-07:00

...มาเลือดสาดปาดคอ ฟังเพลงไปเสียวคอหอยไปกันต่อได้เลย

หนังเปิดตัวด้วยงานสกอร์ที่ชื่อว่า Opening Title ที่มาปลุกสัมผัสและสร้างบรรยากาศให้คนดู ด้วยท่วงทำนองที่ฟังลึกลับ น่าสงสัย ผสมเข้ากับความตื่นเต้นและน่ากลัว เด่นชัดทั้งบรรยากาศของหนังฆาตกรรม และอารมณ์พิศวงแบบเรื่องเล่าในตำนานหรือเทพนิยาย ซึ่งถือเป็นอีกหนึ่งภาพความรู้สึกที่เห็นเด่นชันในหนังเรื่องนี้
No Place Like London ที่ จอห์นนี เด็ปป์ ในบทของ สวีนีย์ ทอดด์ ร้องบรรยายความรู้เครียดแค้นของตัวผู้คนและสถานที่ที่เคยสร้างบาดแผลแห่งชีวิตที่ไม่อาจหลบเลือนให้กับเขา ซึ่งนอกจากคนดูจะได้สัมผัสความเครียดแค้นในเพลงนี้แล้ว เรายังได้รับรู้ทั้งความรักและความทุกข์ที่เกิดขึ้นกับชีวิตเขา ความรักมากมายที่มีต่อภรรยา ส่วนความแค้นก็ทับถมในจิตใจมากมายพอกัน ถือว่าเป็นเพลงที่เล่าเรื่องราวของหนังได้อย่างครบถ้วนและสมบูรณ์ เหมาะสมกับการเป็นเพลงแรกในการเปิดเรื่องราว
The Worst Pies in London เพลงเปิดตัว มิสซิสเลิฟเวตต์ (เฮเลนา บอนแฮม คาร์เตอร์) ที่บรรยายถึงร้ายขายขนมพายพิลึกๆ ของเธอ ถือเป็นเพลงที่สร้างอารมณ์ขันให้กับหนังเรื่องนี้ Poor Thing เป็นเพลงที่มิสซิสเลิฟเวตต์ตั้งใจสื่อสารเรื่องราวในระหว่างที่สวีนีย์ ทอดด์ไม่อยู่ให้กับเขาฟัง ซึ่งพอฟังเสร็จก็ยิ่งเหมือนปลุกไฟความแค้นให้กับสวีนีย์ เมื่อความได้เจอเข้ากับเครื่องมือหากินในอดีตอย่างมีดโกน จนกลายเป็นเพลงต่อมาคือ My Friends ซึ่งในเพลง จอห์นนี เด็ปป์ ต้องร้องออกมาทั้งในแบบอารมณ์นุ่มนวลอ่อนโยนเมื่อได้เจอสิ่งที่เขารัก และก็ต้องเกรียวกราดเมื่อเข้าตั้งใจจะใช้มีดโกนเพื่อนรักเป็นตัวดับไปแค้น
Green Finch & Linnett Bird เพลงนี้จะได้อารมณ์นิทานเทพนิยายชัดเจน อารมณ์ประมาณนางเอกร้องเพลงคุยกับนก แต่ก็สื่อความหมายชัดเจนถึงการถูกกักขังจำกัดอิสรภาพ คล้ายกับนกแสนสวยเสียงดีที่ไม่มีสิทธิ์โบยบินไปไหน เพราะถูกกักขังไว้แต่ในกรง ซึ่งนกในที่นี้ก็คือ โจฮันนา (เจยน์ ไวซ์เนอร์) ลูกสาวของสวีนีย์ ทอดด์ ที่ถูกผู้พิพากษาเทอร์ปิน (อลัน ริคแมน) จับตัวมา ต่อจากนั้นเราก็จะได้ยินเพลงที่เพราะมากๆ เพลงหนึ่งในหนังอย่าง Johanna เสียงร้องของ เจมี แคมป์แบล โบเวอร์ ในบทของแอนโธนี โฮป เด็กหนุ่มที่เดทางมาพร้อมกับสวีนีย์ ทอดด์
Pirelli s Miracle Elixir และ The Contest 2 เพลงในฉากดวลโกนนวด ซึ่งสนุกสนานและเป็นสีสันให้กับหนัง โดยเฉพาะกับการแสดงของ ซาชา โบรอน โคเฮน ที่มาเป็นคู่แข่งเรื่องการทำผมกับสวีนีย์กับสำเนียงการร้องแบบคนละติน และเป็นเหยื่อคนแรกของสวีนีย์
Pretty Women เป็นอีกเพลงที่ใช้ในฉากสำคัญของหนัง เมื่อสวีนีย์ได้พบกับคนที่สร้างความแค้นให้กับผู้พิพากษาเทอร์ปิน ซึ่งฉากนี้คนดูลุ้นกันตัวเก็งตามอารมณ์ของจังหวะดนตรีที่เร่งเร้าเหลือเกิน ซึ่งพอต่อด้วยเพลง Epiphany ก็โชว์ให้เห็นชัดเจนถึงอารมณ์ที่เกรียวกราดจากความผิดหวัง หลังจากปล่อยเหยื่อและโอกาสในการยุติความแค้นให้หลุดลอยไปต่อหน้าต่อตา
A Little Priest เพลงอารมณ์น่ารักๆ แต่ว่าเนื้อโหดเหลือเกิน กับการเลือกเหยื่อที่จะมาถูกเฉือนคอหอย ก่อนจะกลายเป็นไส้ขนมพาย By the Sea เป็นอีกเพลงที่มาแบบน่ารักๆ และเป็นอารมณ์ขันอันเป็นเอกลักษณ์ในหนังของ ทิม เบอร์ตัน ส่วน Not While I' m Around เพลงความหมายอบอุ่นที่ยังมีให้ได้ฟังในหนังเรื่องนี้
ปิดท้ายด้วย Final Scene เพลงที่เป็นบทสรุปสุดท้ายของหนัง ที่ต้องดูและฟังด้วยตัวเองเท่านั้น กับจุดจบของความแค้นที่กลายเป็นโศกนาฏกรรม

Original Soundtrack: "Sweeney Todd - My Friends"

Original Soundtrack: "Sweeney Todd - Alms ! Alms ! และ Johanna"

Sweeney Todd The Demon Barber Of Fleet Street - เพลงแค้นแสนรัก (ภาคแรก)

2009-05-28T01:23:00.000-07:00

มีหลายคนอ้างว่าเรื่องราวสุดโหดและแสนเศร้าเรื่องนี้ มีที่มาจากเรื่องจริง ขณะที่อีกหลายๆ คนก็บอกมันเป็นเพียงแค่นิทานสำหรับสร้างความสนุกเท่านั้น
แต่ไม่ว่าที่มาที่ไปของเรื่องนี้จะเป็นยังไง ความสนุก ความสยอง ความเศร้า และความประทับใจ ที่มีอยู่ในเรื่องราวของช่างตัดผมผู้เต็มไปด้วยความแค้นใน Sweeney Todd The Demon Barber Of Fleet Street ก็เกิดเป็นแรงบันดาลใจให้กับ สตีเฟน ซันด์ไฮม์ ศิลปินนักแต่งเพลง คนทำดนตรีชื่อดังชาวอเมริกา ผู้ที่สร้างสรรค์เสียงดนตรีให้กับละครบอร์ดเวย์เรื่องดังๆ เอาไว้มากมายหลายเรื่อง เกิดสะดุดใจและหลงใหลในเรื่องราวสุดหฤหรรษ์ของช่างตัดผมจอมเฉือนคนนี้ เขาบอกว่าเรื่องใน Sweeney Todd มีความสนุกอยู่ตรงที่ความเป็นเรื่องราวของโศกนาฏกรรมแห่งความแค้นที่แสนจะคลาสสิก ตัวละครในเรื่องมีทั้งความแค้นและความทุกข์ในเวลาเดียวกัน เราได้เห็นเหตุการณ์ฆาตกรรมที่แม้จะดูโหดร้าย เลือดเย็น แต่ก็เต็มไปด้วยความรู้สึกสงสารและเวทนาต่อตัวละคร สวีนีย์ ทอดด์ มากกว่าที่จะรังเกียจหรือหวาดกลัว เพราะคนดูต่างรู้ว่าสิ่งที่เขาทำมีต้นสาเหตุมาจาก ความแค้น จากการถูกกลั่นแกล้ง และความทุกข์ทรมานในจิตใจ ที่ไร้สิ่งใดจะมาเยียวยารักษาให้หายขาดได้ ซึ่งทำให้เรื่องราวทั้งหมดที่ปรากฏใน Sweeney Todd The Demon Barber Of Fleet Street อัดแน่นไปด้วยอารมณ์และความรู้สึก
สตีเฟน ซันด์ไฮม์ มองเห็นความสนุกสนานที่มีเสน่ห์พิเศษในหนังเรื่องนี้ และเห็นชัดเจนว่าอารมณ์ ความรู้สึกที่เข้มข้น ดูแล้วน่าจะกระตุ้นสนุกจากคนดูได้ไม่ยาก และมันจะยิ่งสื่อออกไปสู่คนดูได้ดีมากยิ่งขึ้น ถ้าหากเรื่องราวทั้งหมดนี้ได้ถูกถ่ายทอดออกมาพร้อมกับเสียงดนตรี ซึ่งหลังจากที่ Sweeney Todd The Demon Barber Of Fleet Street เวอร์ชั่นละครบอร์ดเวย์ที่มี สตีเฟน ซันด์ไฮม์ เป็นคนดูแลเรื่องดนตรีประกอบ ทั้งในส่วนของเนื้อร้อง และดนตรี ได้ฤกษ์ออกแสดงครั้งแรกในปี 1979 ละครเวทีเรื่องนี้ยังคงจัดแสดงต่อเนื่องมายาวนานจนถึงปัจจุบัน
จนเมื่อเรื่อง Sweeney Todd มาอยู่ในมือและความสนใจของผู้กำกับมาดเซอร์อย่าง ทิม เบอร์ตัน ก็เหมือนกับเป็นการพบกันของๆ สองสิ่งที่มีเคมีถูกต้องตรงกัน ทิม เบอร์ตัน จัดการบรรเลง Sweeney Todd ให้เป็นเรื่องโศกนาฏกรรม ที่ทั้งโหดร้าย ดำมืด หดหู่ และก็ยังตั้งใจทำร้ายจิตใจคนดูอยู่ตลอดเวลา ด้วยภาพการปาดคอหอย ที่ปรากฏขึ้นในหนังแบบที่เรียกได้ว่ามาแบบถี่ไม่มียั้งกันเลย แต่ถึงแม้หนังโหดร้ายรุนแรง (ต่อความรู้สึกของคนดู) แค่ไหน ตัวหนังก็ยังของแฝงอารมณ์ขันพิลึกๆ ตามสไตล์ของ ทิม เบอร์ตัน บวกกับการแสดงอันเป็นศูนย์กลางของหนังของ จอห์นนี เด็ปป์ ดาราหนุ่มคู่บุญของผู้กำกับ ทิม เบอร์ตัน ที่ตัวผู้กำกับเน้นย้ำหนักแน่นและชัดเจน ว่าต้องเป็น เด็ปป์ เท่านั้นในบท สวีนีย์ ทอดด์ ซึ่งแน่นอนว่าพระเอกขวัญใจคนนี้ก็ไม่เคยทำให้เราผิดหวัง การแสดงของเขายังคงเต็มเปี่ยมด้วยพลังและเสน่ห์ ดึงความสนใจของคนดูให้จับจ้องอยู่กับการแสดงของเขาได้เสมอ
อย่างที่เห็นความ เนื้อหาของหนังค่อนข้างซีเรียสจริงจัง โหดร้ายและหดหู่ แถมภาพและบรรยากาศในหนังก็ทั้งดำทั้งมืด สิ่งที่จะทำให้คนดูยังคงสามารสัมผัสและรับรู้ถึงอารมณ์ ความทุกข์ ความเศร้า ความรัก ความแค้น ที่ถือว่าเป็นแก่นหลักของหนังเรื่องนี้ ไปพร้อมกับภาพทึมๆ ทะมึนๆ และฉากเสียวไส้เลือดสาดในหนังเรื่องนี้ ก็คงหนีไม่พ้นอีกหนึ่งส่วนสำคัญของเรื่องอย่าง เสียงดนตรี
ลองคิดๆ ดูแล้ว คิดว่าครั้งนี้น่าจะเป็นครั้งแรกที่ได้ดูหนังเพลงที่เป็นแนวสยองเลือดสาดขนาดนี้ ซึ่งที่ผ่านๆ มาหนังเพลงส่วนใหญ่ มักจะมีเนื้อหาที่สนุกสนาน ครื้นเครง มีทั้งร้องทั้งเต้น โชว์สเต็ปโชว์ลีลา เรียกว่าฟังก็รื่นรมย์ชมก็รื่นเริง แต่กลับเรื่องนี้เรียกว่าต่างกันราวฟ้ากับเหว ก็ด้วยเงื่อนไขของเนื้อหาที่ก็แตกต่างกันชัดเจน เนื้อหาของเพลงส่วนใหญ่ก็มีแต่เรื่องของความทุกข์มากกว่าความสุข แต่ไม่ใช่จะบอกว่าฟังเพลงในหนังเรื่องนี้แล้วจะไม่สนุก เพราะเรื่องราวเศร้าๆ ที่อยู่ในเนื้อเพลงของหนังเรื่องนี้นี่แหละ ที่ทำให้คนดูต้องคอยติดตามและตั้งใจฟัง เพื่อจะได้เข้าถึงและได้เป็นส่วนหนึ่งในเรื่องของโศกนาฏกรรมที่ลึกซึ้งเข้าถึงจิตใจในหนังเรื่องนี้
ทุกบทเพลงในหนังเรื่องนี้ ยังคงเป็นบทเพลงเดียวกันกับที่ สตีเฟน ซันด์ไฮม์ แต่งขึ้นเพื่อใช้ประกอบในละครเวที โดยที่ผู้กำกับ ทิม เบอร์ตัน ชื่นชอบและชื่นชมว่าเพลงที่ สตีเฟน ซันด์ไฮม์ แต่งให้กับเรื่องราวในหนังเรื่องนี้นั้น มีความยอดเยี่ยมและสมบูรณ์ครบถ้วนอยู่แล้ว เพียงแต่แค่นำมาปรับแต่งเพียงเล็กน้อยเพื่อให้เหมาะสมเข้ากับการใช้บนจอภาพยนตร์ ซึ่งก็เป็นตัว สตีเฟน ซันด์ไฮม์ เองนั่นแหละที่มาดูแลผลงานเพลงทั้งหมดของเขาในภาพยนตร์เรื่องนี้...

พอดีเขียนไว้ยาว เลยขอตัดตอนไปต่อตอนหน้า ฝากเพลง No Place Like London เสียงพี่เด็ปป์ให้ฟังกันก่อน

Original Soundtrack: "Sweeney Todd Song - No Place Like London"

ส่วนเพลงนี้เป็นเสียงของ เฮเลนา บอนแฮม คาร์เตอร์ หรือ มิสซิสเลิฟเวตต์

Original Soundtrack: "Sweeney Todd Song - Worst Pies in London"

Rent - "525,600 นาที" ของชีวิตที่มีความหมาย

2009-05-28T00:33:00.000-07:00

หนังดัดแปลงจากละครเวทีที่เล่าเรื่องราวของกลุ่มหนุ่มสาวที่ต่างต่อสู้ไปกับความฝัน ความรัก เอดส์ และยาเสพ โดยส่งผ่านเรื่องราวทั้งหมดด้วยเสียงดนตรี

เพลงเอกของเรื่องคือ Seasons Of Love ที่ให้นักแสดงทั้งแปดคนยืนเรียงบนเวทีแล้วร้องเพียงนี้ร่วมกัน เป็นเหมือนการเกริ่นนำ ก่อนจะพาคนดูไปสู่เรื่องราวในหนัง เพลง Seasons Of Love ใครที่ฟังคงจะสะดุดหูกับจำนวนตำเลข "525,600 นาที" ที่อยู่ในเนื้อเพลง ความหมายของมันก็คือจำนวนเวลาคิดแล้วเท่ากับ "1 ปี" ซึ่งมันก็จะสอดคล้องกับเนื้อเพลงในประโยคต่อมาที่ว่า "How do you measure a year?" - คุณจะทำยังไงกับชีวิตใน 1 ปี? ซึ่งมันจะขยายต่อไปถึงชื่อเพลง Seasons Of Love ใน 1 ปี เราจะต้องพบเจอกับหลากหลายช่วงเวลา หลากหลายฤดูกาล และความรักก็น่าจะมีส่วนสำคัญที่ช่วยให้เราผ่านช่วงชีวิตใน 1 ปี ไปได้อย่างมีคุณค่าและมีความหมาย
แนวเพลงหลักๆ ในเรื่องนี้คือดนตรีร็อค ที่มีทั้งฮาร์ดร็อคแบบช่วงปลาย 80 และป็อปร็อคสนุกๆ โดยเฉพาะในแทรคที่เป็นเสียงร้องของอดัม พาสคาลที่รับบทโรเจอร์ เดวิส ที่พอฟังเสียงร้องและดูภาพลักษณ์การแต่งตัวแล้วอดคิดถึง จอน บอง โจวีไม่ได้ ไม่เชื่อลองฟังเพลง One Song Glory เพลงจังหวะหนักแน่นที่สื่อถึงเรื่องราวในอดีตของโรเจอร์ หรือเพลงจังหวะมันๆ อย่าง Rent และ What You own ที่เขาร้องร่วมกับแอนโทนี แรพพ์ ส่วนถ้าอยากจะฟังเพลงช้าๆ เพราะๆ ก็มี I Should Tell You เพลงคู่หวานๆ ที่อดัมร้องคู่กับโรซาริโอ ที่บอกเล่าความรู้สึกของคนทั้งคู่และความลับเรื่องเชื้อเอชไอวี นอกจากนี้ยังมี Your Eyes เพลงบัลลาดร็อคเศร้าๆ ซึ่งเล่าเรื่องราวต่อเนื่องกัน
เพลงที่อยากแนะนำให้ฟังจริงๆ คือพวกเพลงป็อปที่ออกน่ารักๆ อย่าง Light My Candle ในฉากที่มิมี (โรซาริโอ) ทำความรู้จักกับโรเจอร์ (อดัม) ด้วยการทำฟอร์มไปขอไม้ขีดไฟมาจุดเทียน ส่วนเพลง Out Tonight ก็เป็นเพลงจังหวะโจ๊ะๆ ที่โรซาริโอได้โชว์เดียว ฟังที่ไรก็รู้สึกคึกคักกระฉับกระเฉง จนอยากจะ Out Tonight ตามชื่อเพลง
Another Day อีกหนึ่งเพลงที่สื่อความหมายได้น่าสนใจ เกี่ยวกับการตัดสินใจทำอะไรสักอย่าง ถ้าอยากทำก็ให้รีบทำ โดยเฉพาะกับประโยคเด่น "no day but today" - ไม่มีวันไหนดีกว่าวันนี้ ขณะที่เพลง Will I ที่เด่นในเรื่องการร้องประสานเสียง ก็ฟังดูมีพลัง เข้ากันกับเนื้อหาที่ตั้งคำถามกับตัวเองว่าเราจะเผชิญกับปัญหาต่างๆ ในชีวิตอย่างไร
Life Support แทรคสั้นๆ ที่สะเทือนความรู้สึกอย่างมากเมื่อตอนที่ได้ยินในหนัง ซึ่งอยู่ในฉากที่ตัวละครตัวหนึ่งร้องขึ้นมาในระหว่างเข้าร่วมกลุ่มบำบัดจิตใจของผู้ติดเชื้อเอชไอวี เป็นความรู้หดหู่แต่ก็ดูมีพลังและความหวัง ส่วน I' ll Cover You เพลงรักสดใสเนื้อหาหวานหยอดที่ ทอม (เจสซี แอล มาร์ติน) ร้องคู่กับ แองเจิล (วิลสัน เจอร์เมน เฮเรเดีย) แม้จะรักแบบเพศเดียวกัน แต่เราก็สัมผัสได้ว่ามันเป็นความรักที่ดูสวยงามและมีความสุข ซึ่งเมื่อถึงในฉากที่คนคู่นี้ถูกพลัดพรากด้วยความตายจากโรคร้าย เพลง I' ll Cover You ก็ถูกนำกลับมาตอกย้ำความรู้สึกของคนดูอย่างเราอีกครั้ง แต่เป็นในเวอร์ชั่นที่สุดเศร้าและปวดร้าวมากๆ ในแทรคที่ชื่อ I'll Cover You (Reprise) ซึ่งมีแค่เสียงของทอมที่ร้องคลอไปกับเสียงเปียโน ก่อนจะเสียงประสานจากเพื่อนมาช่วยตอนท้ายของเพลง เนื้อเพลงเดียวกัน แต่ความรู้สึกนั้นแตกต่างกันไปคนละแบบ

หวังว่าเพลงในหนังเรื่องนี้จะทำให้ "525,600 นาที" ในชีวิตคุณผ่านไปอย่างมีความสุข

Original Soundtrak - "Rent - Season of Love"

Original Soundtrack - "Rent - No Day But Today"

Dixie Chicks – Taking a Long way ดนตรี ประเทศชาติ อุดมการณ์ และจอมมารที่ชื่อว่า"บุช"

2009-05-27T21:25:00.000-07:00

Shut Up & Sing เป็นหนังสารคดีที่พูดถึงวงสามสาวคันทรี่ Dixie Chicks กับเหตุการณ์ที่เลวร้ายที่เกิดขึ้นกับพวกเธอ อย่างเรื่องวิกฤติศรัทธาของแฟนเพลง คนที่ชื่นชอบแนวเพลงคันทรี่ และขยายวงไปถึงคนอเมริกาทั่วไป ที่รู้สึกต่อต้านและเกลียดชังผลงานของพวกเธอ หลังค่ำคืนหนึ่งเมื่อปี 2003 ณ การแสดงสดในกรุงลอนดอน เมื่อ นาตาลี ไมเนส นักร้องนำของวง พูดต่อหน้าแฟนๆ ที่มาชมคอนเสิร์ตของเธอในคืนนั้นว่า "พวกเราไม่ต้องการให้เกิดสงครามและความรุนแรงอย่างที่เกิดขึ้นตอนนี้ และฉันก็รู้สึกอายเหลือเกิน ที่ประธานาธิบดีของสหรัฐฯมาจากเท็กซัส" แค่เพียงประโยคเหล่านี้ ที่ทำให้หลังจากนั้น Dixie Chicks ได้พบเจอกับสิ่งที่พวกเธอเองคงไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะได้เจอในชีวิตการเป็นศิลปินบนแผ่นดินที่เฝ้าบอกใครต่อใครว่าเป็นดินแดนแห่งเสรีภาพอย่าง อเมริกา!!?
การวิพากษ์วิจารณ์นโยบายของ จอร์จ บุช ในตอนนั้นของ นาตาลี ทำให้เกิดกระแสต่อต้านจากคนที่เห็นด้วยกับประธานาธิบดีบุชเป็นจำนวนมาก ไม่ว่าจะเป็นการออกมาพูดต่อว่าเสียๆ หายๆ ของเหล่าแฟนเพลงและกลุ่มคนที่ชื่นชอบแนวดนตรีคันทรี่ และที่ส่งผลกระทบต่อการทำงานของ Dixie Chicks มากที่สุดก็คือการงดเปิดเพลงของพวกเธอออกอากาศของบรรดาสถานีวิทยุเพลงคันทรี่โดยไม่มีเหตุผล ทั้งที่งานเพลงของพวกเธอไม่ได้มีเนื้อหาที่ส่อไปในทางเสื่อมเสียว่าร้ายแต่อย่างใด ซึ่งนั้นส่งผลโดยตรงไปถึงยอดขายซีดีของพวกเธอที่ลดลงอย่างรวดเร็วและน่าตกใจ รวมถึงเรื่องเลวร้ายและทำให้จิตใจของ นาตาลี กระเจิดกระเจิงไปพอสมควร ก็คือตอนที่เธอกลับมาเปิดทัวร์คอนเสิร์ตในเท็กซัส แล้วต้องได้รับข่าวที่ชวนให้ตกใจว่ามีคนตังใจหมายจะมาเอาชีวิตเธอในงานคอนเสิร์ตคืนนี้
เหตุการณ์เรื่องการถูกต่อต้านจากการที่ไปวิพากษ์วิจารณ์นโยบายของ จอร์จ บุช ที่เกิดขึ้นกับ 3 สาว Dixie Chicks นั้น เกิดขึ้นเมื่อปี 2003 ซึ่งห่างจากเหตุการณ์สะเทือนขวัญ 9 / 11 แค่เพียง 2 ปี ซึ่งในเวลานั้นชาวอเมริกาส่วนใหญ่ยังคงจมอยู่กับความทุกข์ทรมานและหวาดกลัว และเชื่อว่าก็มีจำนวนไม่น้อยทีเกิดความรู้สึกโกรธแค้น ซึ่งฟากรัฐบาลก็พยายามอย่างยิ่งที่จะทำให้ประชาชนทุกคนในชาติเชื่อว่าศัตรูของพวกเขาคืออิรัก เพื่อขอเสียงสนับสนุนเรื่องความชอบธรรมในการส่งทหารไปบุกทลายอิรัก ซึ่งเมื่อวันเวลาผ่านไป เราทุกคนก็ต่างรับรู้กันว่าความพยายามที่ผ่านมาของรัฐบาลสหรัฐฯที่นำโดยประธานาธิบดี จอร์จ บุช ส่งผลเสียหายตามมามากมายขนาดไหน และเราก็ได้เห็นกันแล้วว่าทุกวันนี้ทุกวันนี้ไม่ได้มีเพียงแค่ Dixie Chicks เท่านั้นที่เห็นขัดแย้งกับนโยบายของ จอร์จ บุช
อัลบั้ม Taking a Long way ออกมาในปี 2006 หลังจากที่ผ่านเหตุการณ์เลวร้ายทั้งหลายเงียบหายลงไปแล้ว ซึ่งอัลบั้มนี้นอกจากจะแสดงให้เห็นถึงพลังใจที่อยู่ในตัวของ 3 สาว ที่สามารถฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆ นานา จนสุดท้ายพวกเธอก็ได้มายืนอยู่ในฝั่งของผู้ชนะ อัลบั้ม Taking a Long way ขึ้นอันดับ 1 บิลบอร์ดชาร์ท 2 สัปดาห์ ขณะที่ทางฝั่งชาร์ทอัลบั้มคันทรี่ อัลบั้มของพวกเธอสามารถยึดอันดับ 1 ไว้ได้นานถึง 9 สัปดาห์ ซึ่งนั้นแสดงให้เห็นว่าแฟนเพลงคันทรี่ของพวกเธอยังคงรักและชื่นชอบในผลงานเพลงของเธอมากแค่ไหน แม้ว่าก่อนหน้านี้พวกเธอจะถูกตั้งแง่จากแฟนๆ กลุ่มนี้ค่อนข้างมาก ซึ่งคงเป็นเพราะเหตุผลว่า เพลงคันทรี่ ดูๆ ไปก็เหมือนจะเป็นแนวเพลงประจำชาติของคนอเมริกา ซึ่งมันก็เหมือนจะบอกเป็นนัยๆ ว่าคนกลุ่มคนที่ฟังเพลงแนวนี้จะต้องมีจิตใจรักชาติแรงกล้า จึงกลายเป็นที่มาว่าทำไมหลังจากที่ นาตาลี พูดติงนโยบายของ จอร์จ บุช ด้วยประโยคสั้นๆ นั้นออกไป จึงพลิกผันกลายเป็นเรื่องราวรุกรามใหญ่โต เพราะมีแฟนเพลงคันทรี่บางคนมองว่านี่คือการกระทำที่แสดงออกถึงความไม่รักชาติ แต่สุดท้ายวันเวลาก็พิสูจน์แล้วว่า สุดท้ายใครกันแน่ที่น่าจะถูกประณามว่า "ไม่รักชาติ"
นอกจากความสำเร็จทางด้านยอดขายที่มีต่ออัลบั้ม Taking a Long way แล้ว อีกหนึ่งความสำเร็จ ที่เปรียบได้กับชัยชนะและผลตอบแทนสุดล้ำค่าจากการอดทนต่อสู้กับสิ่งที่เชื่อว่าถูกต้อง นั่นก็คือการที่พวกเธอได้รับชัยชนะอันยิ่งใหญ่บนเวทีแกรมมีอวอร์ดครั้งที่ 49 เพราะรางวัลใหญ่ๆ ตกอยู่ในมือของพวกเธอเกือบทั้งหมด ไล่ตั้งแต่ อัลบั้มยอดเยี่ยม, บันทึกเสียงยอดเยี่ยม, เพลงยอดเยี่ยม กับเพลง Not Ready to Make Nice รวมทั้งรางวัลโปรดิวเซอร์ยอดเยี่ยมของ ริค รูบิน คนที่ดูแลอัลบั้มชุดนี้ของพวกเธอ ส่วนรางวัลในสายเพลงคันทรี่ พวกเธอก็คว้ารางวัลใหญ่อย่าง การแสดงสดของวงแนวคันทรี่ยอดเยี่ยมและอัลบั้มคันทรี่ยอดเยี่ยมมาครองได้ตามความคาดหมาย
หลายๆ เพลงในอัลบั้มชุดนี้ เป็นเพลงที่พวกเธอเก็บเอาเรื่องราวร้ายๆ ที่เกิดขึ้นตลอด 3 ปี นำมาเปลี่ยนให้เป็นพลังและไฟในการทำงาน พิสูจน์ได้ในเพลงอย่าง The Long Way Around ที่เล่าถึงการเดินทางที่ผ่านมาของพวกเธอว่าได้มอบหลายๆ สิ่งหลายๆ อย่างกลับคืนมา ซึ่งสร้างพลังและผลักดันให้พวกเธอก้าวผ่านมาอย่างเชื่อมั่น และมันก็นำผลลัพธ์ที่ดีๆ กลับมาให้เธอ ส่วนเจ้าของรางวัลเพลงยอดเยี่ยมแห่งปีอย่าง Not Ready to Make Nice เพลงที่พวกเธอทั้ง 3 คนช่วยกันแต่งซึ่งดูเหมือนว่าจะตั้งใจสื่อถึงเรื่องราวที่ผ่านมา ว่าพวกเธอไม่ขอยอมแพ้ง่ายๆ ต่อสิ่งที่เกิดขึ้น แม้ว่าบางครั้งจะมีบ้างที่รู้สึกท้อแท้เสียใจ แต่ในเมื่อพวกเธอต่างก็รู้ดีว่า สิ่งที่ทำอยู่นี้คือสิ่งถูกต้อง มันก็ไม่มีอะไรที่พวกเธอจะต้องกลัวหรือว่าเสียใจ เพราะฉะนั้นก็ลุกขึ้นมาแล้วก็ทำสิ่งที่พวกเธอต้องทำอย่างมุ่งมั่นตั้งใจต่อไป
“จะให้พวกเธอหุบปากนะเหรอ ก็คงพอได้ แต่ยังไงก็จะขอร้องเพลงต่อไปแน่นอน"

(ถึงจะไม่เชิงเป็น original soundtrack แต่อยากแนะนำให้ลองฟังกันนะ)

อันนี้เป็นตัวอย่างหนัง Shup Up & Sing

ดนตรีประกอบภาพยนตร์ Babel

2009-05-27T05:08:00.000-07:00

หากเปรียบให้ กุยเลอร์โม อาร์เรียการ์ คนเขียนบทภายนตร์ของหนังเรื่องนี้ เป็นสถาปนิกผู้ออกแบบงานสร้าง วางรากฐานให้กับหอคอย "Babel" อเลฮานโดร กอนซาเลซ อินาร์ริตู ก็คือวิศวกรผู้มารับช่วงต่อ ก่อร่างสร้างหอคอยนี้ให้เป็นรูปทรง ทำให้ "Babel" แห่งนี้เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาได้อย่างมั่นคงแข็งแรง ส่วนคนที่มารับหน้าที่ช่วยเสริมเติมแต่งให้หอคอยหลังนี้ดูสวยเด่นสะดุดตาน่ามองมากยิ่งขึ้นก็คงหนีไม่พ้น กุสตาโว ซานตาโอลัลลา ที่มารับหน้าที่ดูแลในเรื่องของดนตรีประกอบภาพยนตร์
จุดเด่นและความเป็น ซานตาโอลัลลา ที่แสดงออกมาในดนตรีและเป็นตัวนำชื่อเสียง ความชื่นชม รวมถึงรางวัลออสการ์มาสู่เขาก็คือ ความละเมียดและสำเนียงอันพริ้วไหวของเสียงกีตาร์อะคูสติกที่บรรเลงมาจากปลายนิ้วของเขา เป็นแบบน้อยแต่มาก และอีกอย่างที่โดดเด่นออกมาอย่างชัดเจนก็คือ ความเป็นละตินอเมริกา ที่ลอยเด่นมาพร้อมกันกับเสียงกีตาร์
เพลงที่โดดเด่นที่สุดในเรื่องนี้ตกยกให้ Bibo No Aozora ของนักทำดนตรีประกอบชาวญี่ปุ่น ริวอิจิ ซาคาโมโตะ ที่มีแค่เสียงเชลโลกับเสียงเปียโนแต่สามารถสื่อความรู้สึกเหงาและหว้าเหว่ออกมาได้อย่างปวดร้าว เศร้าลึก ซึ่งแทรคนี้ช่วยทำให้เรื่องที่เกิดขึ้นในญี่ปุ่นของสาวน้อยหูหนวกผู้พยายามไขว่คว้าหาความรัก โดดเด่นขึ้นได้อย่างเหลือเชื่อ ตัวเพลงนี้ถูกร้อยต่อกับอีกสองเพลงคือ Endless Flight ของ จาเควซ โมเรเล็นบัวม์ และ Babel ของ ซานตาโอลัลลา ซึ่งสองเพลงหลังจะใช้เสียงกีตาร์เป็นตัวถ่ายทอดอารมณ์ ที่สื่อถึงความอ้างว้าง และว่างเปล่า คล้ายๆ กัน
ส่วนเพลง Phone Call และ Look Inside ที่แม้เสียงกีตาร์จะถูกบรรเลงออกมาได้หวานซึ้ง (นิดๆ) แต่ว่าก็ยังคงแฝงอารมณ์หดหู่ ทุกข์ทรมานไว้ในเพลง ซึ่งเพลงในกลุ่มนี้ส่วนใหญ่ถูกใช้ไปในฉากที่เต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวายของทั้งสถานการณ์ สภาวะแวดล้อม และความรู้สึกในจิตใจ ของคู่สามีภรรยาที่รับบทโดย แบรด พิตต์ และ เคต แบลนเช็ตต์ ที่นอกจากจะต้องเผชิญเหตุการณ์ที่น่าตกใจแล้ว ลึกลงไปในใจของทั้งคู่ก็เต็มไปด้วยรอยร้าวที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเวลา

ริวอิจิ ซาคาโมโตะ กับการแสดงสด Bibo No Aozora

ดนตรีประกอบภาพยนตร์ Tenacious D in: The Pick of Destiny

2009-05-27T00:56:00.000-07:00

Tenacious D คือชื่อของวงดนตรีที่มีสมาชิกอยู่กันเพียงแค่สองคนคือ แจ็ค แบล็ค กับ ไคล์ แกสส์ สองเพื่อนซี้ที่ดีกรีความหล่ออาจจะมีไม่มากพอ แต่ถ้าให้วัดที่น้ำหนักตัวละก็ พ่อสองหน่อไม่ยอมใครแน่ ซึ่ง Tenacious D ไม่ได้เป็นแค่วงดนตรีที่ทำขึ้นมาเล่นๆ หรือแค่ตั้งเอาไว้ทำตลกเฮฮาสำหรับใช้เป็นตัวละครสำหรับในซีรีส์เท่านั้น แต่ทั้ง แจ็ค แบล็ค กับ ไคล์ แกสส์ จริงจังกับ Tenacious D เพราะว่าก่อนหน้านี้ทั้งสองคนก็เคยคลอดอัลบั้มรวมเพลงร็อคของตัวเองออกมาแล้วใช้ชื่ออัลบั้มว่า Tenacious D ในปี 2001 ก่อนจะตามออกมาด้วยอัลบั้มชุดที่ 2 ที่ก็ขอควบเป็นอัลบั้มซาวด์แทรคของหนังเรื่องนี้ไปในตัวกับ The Pick of Destiny
ซึ่งทั้งหมดเป็นฝีมือร้องเองเล่นเองของ Tenacious D เริ่มเพลงแรกด้วย Kickapoo ฮาร์ดร็อคมันๆ ที่เล่าเรื่องราวชีวิตในวัยเด็กของเจบี (แจ็ค แบล็ค) ที่ปารถนาอยากจะเป็นร็อคสตาร์แต่ทว่าครอบครัวผู้เคร่งในพระเจ้าไม่ยินดีที่จะเห็นลูกชายคนเล็กเป็นแบบนี้ แต่เจ้าหนูเจบีหาได้เชื่อฟังไม่ แม้จะต้องถูกเขี่ยนด้วยเข็มขัดแต่ก็ยังคงเฝ้าถวิลหาดนตรีร็อค เพลงนี้นอกจากจะเด่นตรงที่เป็นเพลงเปิดเรื่อง แถมยังบอกเล่าเรื่องราวใจความสำคัญของหนัง ซึ่งก็ความปารถนาอันแรงกล้าที่จะ "ร็อค" ของตัวเจบีซึ่งก็คือตัว แจ็ค แบล็ค เองนั่นแหละ (ขอชมคนทำที่เขาชั่งสรรหาเด็กที่มาเล่นเป็นแจ็ค แบล็ค ตอนเด็กได้เนียนมากๆ โดยเฉพาะหน้าตา ลีลา ท่าทาง ตอนที่แกลิปซิ้งเพลง Kickapoo นี่แหละ ซึ่งเจ้าเด็กอ้วนคนนี้มีชื่อว่า ทรอย เจนเทิล โดยนอกจากจะสวบบทเป็นแจ็ค แบล็คตอนเด็กในหนังเรื่องนี้แล้ว เจ้าหนูคนนี้ยังเหมาเอาบทวัยเด็กของแบล็คในเรื่อง Nacho Libre ด้วยอีกต่างหาก)
อีกหนึ่งความพิเศษ (สุดๆ) ที่อยู่ในเพลง Kickapoo ก็คือการที่มี 2 สุดยอดของวงการร็อค อย่าง มีท โลฟ และ ดิโอ มาแจมเสียงร้องอยู่ในเพลงนี้ โดยที่ตัว มีท โลฟ มารับบทเป็นพ่อผู้ปฏิเสธอารมณ์ร็อคของลูกชาย ไม่รู้ว่ามีท โลฟมีส่วนในการแต่งเนื้อร้องด้วยหรือเปล่า เพราะจริงๆ ตัวมีท โลฟเองตอนเด็กๆ ก็มีปัญหากับพ่อของตัวเองเหมือนกัน แถมเนื้อเพลงที่มีการพูดถึงการคว้าดาบออกไปปราบมังกร ยังไปโดนตัวมีท โลฟเต็มๆ ไม่เชื่อลองไปหาดูปกอัลบั้มของมีท โลฟที่ชื่อ Bat out of Hell III: The Monster Is Loose
ส่วน รอนนี เจมส์ ดิโอ สุดยอดนักร้องคนโปรดของวง Tenacious D หลังจากที่เคยแต่งเพลงที่ชื่อ Dio ใส่ไว้ในอัลบั้มแรก ซึ่งตัวดิโอเองก็คงจะชอบเพลงนั้นอยู่เหมือนกัน ถึงยอมมาปรากฏตัวในหนังและร่วมฝากพลังเสียงสุดมันให้กับเพลงนี้
เพลงอื่นๆ ที่เด่นๆ ก็มีอย่าง Classico เพลงที่ไคล์ แกสส์บรรเลงกีตาร์โดยดึงเอาเมโลดี้มาจากพวกคลาสสิกชื่อดัง ซึ่งนอกจากจะมี Bourrée in E minor ของ โจฮานน์ เซบาสเตียน บาช อย่างที่ตัวแกสส์บอกไว้ในหนังแล้ว เพลงนี้ยังมีท่อนเด่นๆ มาจากเพลงคลาสสิกระดับขึ้นหิ้งเพลงอื่นๆ อีก ไม่ว่าจะเป็น Eine Kleine Nachtmusik ของ โมซาร์ท และ Fur Elise ของ บีโธเฟน ซึ่งนอกจากไคล์ แกสส์จะได้โชว์ความสามารถและทักษะในการเล่นกีตาร์ของเขากับเพลงนี้แล้ว ตัวแจ็ค แบล็คเองก็ได้วาดลวดลายการร้องในเพลงนี้ได้ตื่นตาตื่นหูไม่เบาเหมือนกัน ซึ่งการนำดนตรีคลาสสิกของคีตกวีเอกเหล่านี้มารวมกับดนตรีร็อคก็เป็นอีกหนึ่งแนวทางของดนตรีร็อคที่เป็นที่นิยมอย่างมากในช่วงยุค 70 - 80 จนพัฒนากลายมาเป็นแนวดนตรีที่เรียกอย่างเป็นทางการว่า คลาสสิก ร็อค
ส่วนเพลง Beelzeboss (The Final Showdown) ก็เป็นอีกหนึ่งเพลงสำคัญของหนัง ซึ่งอยู่ในฉากที่ Tenacious D ดวลเพลงกับซาตานที่รับบทโดย เดฟ โกรห์ล นักร้องนำ - มือกีตาร์ของวง Foo Fighters และอดีตมือกลองของวงดนตรีที่พลิกหน้าประวัติศาสตร์ร็อคอย่าง Nirvana ซึ่งตัวเพลงจะสลับพาร์ทดนตรีกันระหว่างดนตรีเฮฟวีเมทัลหนักๆ ทางฟากซาตาน ส่วนฝั่ง Tenacious D ก็ตอบโต้ด้วยกีตาร์โปร่ง ก่อนที่ Tenacious D จะใช้สุดยอดเพลงร็อคในแบบของพวกเขาเอาชนะซาตานลงได้
เพลงที่เหลือที่น่าสนใจก็มีอย่าง History อะคูสติกร็อคมันๆ เด่นที่เสียงสับคอร์ดกีตาร์ (ไม่ใช่เสียงสับหมู) ซึ่งใกล้เคียงกับ Master Exploder นอกจากนี้ก็มีเพลงมันๆ เข้าขั้นเฮฟวีเมทัลอย่าง Break In-City (Storm The Gate!), Car Chase City และ The Metal ส่วนพวกโหมดเพลงซึ้งๆ ก็มีให้ฟังพักหูอย่าง Baby และ Dude (I Totally Miss You) ซึ่งอารมณ์ของทั้งสองเพลงต่างก็ออกไปทางเหงาๆ ด้วยกันทั้งคู่
ไม่แปลกถ้าจะมองว่า Tenacious D เป็นเพียงแค่วงดนตรีที่มีภาพความเป็นคณะตลกติดตัวอยู่ แต่ถ้ามองกันให้ลึกไปถึงตัวเพลงและดนตรีร็อคที่พวกเขาสร้างขึ้น ขอยืนยันในฐานะคนฟังเพลงและเกียรติของชาวร็อคว่า Tenacious D คืออีกหนึ่งชื่อที่ไม่ควรมองข้ามในการถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์เพลงร็อค!